Yachting: μήπως είναι αυτή η ευκαιρία που περιμέναμε;

Έχει γραφτεί πολλές φορές από αυτή τη σελίδα ότι η σχέση μας με αυτό που ονομάζεται ‘yachting’ ή καλύτερα ‘σκάφος’ είναι τουλάχιστον περίεργη. Σε μία χώρα με την τεράστια ακτογραμμή της Ελλάδας, μοναδική στη Μεσόγειο και όχι μόνο, με αναρίθμητα νησιά και υπέροχο καιρό, θα περίμενε κανείς ότι σαν λαός κάθε Σαββατοκύριακο θα βγαίναμε έξω με το σκάφος.

Όμως όχι δεν βγαίνουμε. Και δεν βγαίνουμε γιατί δεν έχουμε σκάφη, δεν ξέρουμε τί είναι αυτό που λέμε ιστιοπλοϊκό σκάφος ανοιχτής θαλάσσης. Σίγουρα μας λείπει ίσως η παράδοση που έχουν χώρες όπως η Γαλλία, η Ισπανία ή και η Αγγλία, λαοί που ιστορικά ανέπτυξαν μία ιδιαίτερη σχέση με τον ωκεανό. Όμως ποιός μπορεί να αμφισβητήσει τη μοναδικότητα του δικού μας τουριστικού προϊόντος όσον αφορά τις θαλάσσιες δραστηριότητες;

Ήταν αυτή η πρώτη ύλη πάνω στην οποία στοιχηματίσαμε. Και παρά τις ελλείψεις σε υποδομές ‘μας πήγε’. Ίσως μάλιστα για ένα διάστημα αυτές οι ελλείψεις να ήταν και μέρος της εικόνας που επί χρόνια πουλούσαμε έξω λόγω της γραφικότητας που πιθανόν να προσδίδουν.

Το να έχεις σκάφος στην Ελλάδα του ’80 και του ’90 έδινε ένα prestige. Πόσο μάλλον να είχες στην κατοχή σου και υπό τη διαχείρισή σου πολλά περισσότερα. Δεν είναι τυχαίο που για αρκετές δεκαετίες το ιστιοπλοϊκό σκάφος ταυτίστηκε με τον πλούτο και την ελίτ.

Ακριβά αυτοκίνητα, ουίσκυ, πούρα και φυσικά ακριβά ρολόγια έμπαιναν σε κάθε διαφήμιση περιοδικού που αφορά το σκάφος, το οποίο κάπως έτσι ‘έκλεβε’ λίγη από την πολυτέλεια μιας θαλαμηγού. Τόσο πολύ εδραιώθηκε η εικόνα αυτή που η ελληνική κοινωνία άρχισε να μιλά για ‘σκαφάτους’ σαν να πρόκειται…αλήθεια για τί ακριβώς;

Και κάπως έτσι στη χώρα με την κοντά στα 15.000 χιλιόμετρα ακτογραμμή, καταφέραμε το σκάφος να απευθύνεται μόνο στους ‘έξω’, στους έχοντες. Συνέβαλλαν σε αυτό φυσικά και κάποιοι όμιλοι, αλλά και οι ίδιοι οι ιστιοπλόοι που για δικούς τους λόγους προσπάθησαν επί χρόνια να συντηρήσουν την ίδια αυτή εικόνα.

Τα παλιά σκάφη υποτιμήθηκαν από όλους ακριβώς γιατί χαλούσαν την εικόνα. Άλλωστε τα παλαιότερα σκάφη απαιτούν συντήρηση, γνώση και τεχνογνωσία που λίγοι έχουν στον χώρο. Όχι επειδή έχουν ιδιαιτερότητες, αλλά για τον απλό λόγο ότι τίποτα κακοσυντηρημένο δεν κρατά για πάντα.

Κι έτσι το σκάφος έμεινε ένα άπιαστο όνειρο για τους περισσότερους. Ποιός θα πήγαινε να αγοράσει ένα μικρό, παλιό σκάφος να βγεί το Σαββατοκύριακο;

Δεν είχε και το οπτικό ερέθισμα, αφού οι μαρίνες σε μεγάλο βαθμό ήταν ‘κρυμμένες’. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια αυτό άλλαξε και πλέον γίνονται τόπος συνάντησης και διασκέδασης για όλους.

Κι ήρθε το 2020 να τα αλλάξει όλα! Εκεί που το μεγαλύτερο πρόβλημα για κάποιους ήταν το ξεβόλεμα που επέφεραν οι ιδιωτικοποιήσεις των μαρινών, ήρθε να προστεθεί ένα ακόμα μεγαλύτερο, αυτό της πανδημίας, που κυριολεκτικά πάγωσε τον κόσμο.

Το ελληνικό yachting που έπρεπε ήδη να είχε ξεκινήσει από τον Απρίλιο έχει υποστεί τη μεγαλύτερη ζημιά στην ιστορία του με τα σκάφη να παραμένουν δεμένα έως και μέχρι το τέλος του μήνα – προς το παρόν – και χωρίς κανείς να γνωρίζει αν θα καταφέρει να επανέλθει λίγο-λίγο με την επαναλειτουργία των πτήσεων.

Τα πράγματα από την άλλη θα είναι πολύ χειρότερα για όσους βρίσκονται εκτεθειμένοι και λόγω των ανοιγμάτων και των επενδύσεων που έγιναν τη χρονιά που μας πέρασε σε νέα σκάφη. Μάλιστα τα σενάρια ότι κάποιοι δεν θα αντέξουν πάνε κι έρχονται.

Ουδέν κακόν, αμιγές καλού όμως.

Πλέον ο Έλληνας είναι η ελπίδα σωτηρίας. Ολοένα και περισσότερα πρακτορεία φαίνεται σιγά-σιγά να το συνειδητοποιούν ψάχνοντας τρόπο να τον προσεγγίσουν. Not an easy task. Όχι μόνο θα πρέπει να τον ‘εκπαιδεύσουν’ να δεί αυτό που λέγεται ‘διακοπές με σκάφος’ στην πραγματική του διάσταση, θα πρέπει να συμβιβαστούν και με ένα κοινό που μετά από δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης, ζητά χαμηλότερες τιμές. Ένα κοινό που ίσως να μην έχει μπεί ποτέ πριν σε σκάφος.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα;

Όχι. Μια στιγμή μονάχα που θα πρέπει η δημιουργικότητά μας να δουλέψει στο φουλ. Να μπορέσουμε να δώσουμε μια άλλη διάσταση στο προϊόν μας και να ανακαλύψουμε ευκαιρίες συνεργασίας που ίσως απορροφημένοι στα ως σήμερα δεδομένα, δεν μπορούσαμε να δούμε.

Οι θαλάσσιες δραστηριότητες είναι ένα σύνολο πραγμάτων πολύ ευρύ για να είναι περιορισμένο. Δεν μένει παρά να το αποδείξουμε.

Ε. Μέντη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *