Το σκάφος ως ένδειξη πλούτου

Sailing In Greece

Σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, με νησιά, θάλασσα, ήλιο θα περίμενε κανείς ο κάθε πολίτης να έχει τουλάχιστον ένα σκάφος. Ωστόσο αν και μας αρέσει να λέμε ότι είμαστε μία χώρα ναυτική, μας αρέσει ταυτόχρονα να κυνηγάμε και ό,τι έχει σχέση με τη θάλασσα.

Από τους εφοπλιστές που ό,τι και αν προσφέρουν στην ελληνική κοινωνία πάντα θα τους αποκαλούμε ‘φοροφυγάδες’ έως αυτόν που πήρε ένα παλιό, μικρό σκαφάκι με 5.000 ευρώ και κάθεται από μεράκι πρωί-βράδυ να το σουλουπώσει, ο Έλληνας σε κάθε ευκαιρία θα βγάλει ένα μίσος για τον ‘λεφτά σκαφάτο’.

Παράλογο; Καθόλου! Είναι η νοοτροπία που αναπόφευκτα αναπτύσσεται στις ανελεύθερες οικονομικά χώρες, πόσο μάλλον στη δική μας που το κράτος λειτουργεί στη βάση του ‘καταρχήν είσαι κλέφτης’.

Ένα σπίτι – όσο φτηνό ή ακριβό και αν είναι – έχεις ‘φτύσει αίμα να το χτίσεις’. Ένα σκάφος είτε έχει 10 είτε 50 είτε 100 χιλιάδες είτε ένα εκατομμύριο, είναι όλα ένδειξη πλούτου.

Για έναν περίεργο λόγο θεωρούμε ότι ένα σπίτι είναι φτηνότερο τόσο στην κατασκευή όσο και στην αγορά και τη συντήρηση από ένα σκάφος. Καλύτερα, λοιπόν, να έχεις ένα τρίπατο παρά ένα παλιό δεκάμετρο ιστιοπλοϊκό.

Έχει τόσο εμπεδωθεί στην ελληνική κοινωνία ότι ο πλούτος που παράγεις με τη δουλειά σου, το χρήμα που βγάζεις και μένει στην τσέπη σου στο τέλος κάθε κουραστικής μέρας, δεν σου ανήκει που θεωρούμε λογικό να σου πεί κάποιος πώς θα το διαχειριστείς.

Άνετα ένας άλλος αυτό το χρήμα θα το επενδύσει σε ένα ακίνητο, ένα καινούργιο αυτοκίνητο, ένα ακριβό κόσμημα, θα το παίξει στο καζίνο άμα θέλει. Αλλά να πάρει σκάφος; Ο Χριστός κι η Παναγία! Τί το θέλει το σκάφος στην Ελλάδα;;;

Ζούμε, λοιπόν, σε μία χώρα που επιμένει να προσφέρει ως εύκολο θήραμα τους ιδιώτες ιδιοκτήτες σκαφών σε μία κοινωνία που έχει βαρεθεί να έχει το κράτος συνέταιρο στην τσέπη του.

Θωρούμε απατεώνες αυτούς που θα τα δηλώσουν επαγγελματικά και νιώθουμε ηδονή όταν ακούμε τη φράση ‘μαϊμού επαγγελματικό σκάφος’.

Φωνάζουμε μετά ότι δεν έχουμε μαρίνες. Μα ποιός θα τις συντηρήσει αν καταρχήν κάνεις απαγορευτικό το σκάφος; Φωνάζουμε ότι δεν έχουμε αγώνες. Αλήθεια, ποιός 30άρης, 40άρης ακόμα κι αν έχει τα λεφτά θα κάτσει να μπλέξει για να αποδείξει στο τέλος ότι δεν είναι ελέφαντας;

Έχουμε γαλουχηθεί με μία νοοτροπία μίζερη κι έχουμε μάθει να μισούμε οτιδήποτε είναι ή απλώς φαίνεται να είναι πάνω από εμάς. Έχουμε γαλουχηθεί με μία νοοτροπία που θεωρούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να πούμε στον άλλο πώς θα διαχειριστεί τα χρήματά του.

Στην ναυτική χώρα που λέγεται Ελλάδα μισούμε το σκάφος. Κάθε διάστασης, κάθε τύπου και κάθε τιμής.

Ε. Μέντη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *