Μήπως ήρθε η ώρα να δούμε τα πράγματα λίγο διαφορετικά;

Απίστευτες διαστάσεις δείχνει να παίρνει η θύελλα που προκάλεσαν τα σχόλια και οι βαριές κατηγορίες του Ολυμπιονίκη Νίκου Κακλαμανάκη στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής σχετικά με τις αλλαγές που φέρνει το περίφημο νομοσχέδιο Αυγενάκη. Κατηγορίες για τις οποίες θυμίζουμε ότι η Ελληνική Ιστιοπλοϊκή Ομοσπονδία κατέθεσε αγωγή εις βάρος του νωρίτερα φέτος το καλοκαίρι ύστερα και από το σχετικό εξώδικο που του είχε στείλει πριν από περίπου 6 μήνες ζητώντας του να ανακαλέσει τα λεγόμενά του.

Εκβιασμοί, απειλές, διασπάθιση του δημοσίου χρήματος και πολλά ακόμα για τα οποία έκανε λόγο ο αθλητής κορυφώθηκαν με μία φράση του με την οποία δήλωσε ότι ο ίδιος φοβάται να στείλει το παιδί του ιστιοπλοΐα, μία φράση ιδιαίτερα σκληρή αφού μπορεί κανείς να πεί ότι συμπαρασύρει ένα ολόκληρο άθλημα, έναν ολόκληρο χώρο.

Τί από όλα όσα ακούστηκαν ισχύει και τί μπορεί να αποδειχθεί ή όχι; Μόνο όσοι έχουν παίξει ενεργό ρόλο κάθε φορά μπορούν να το γνωρίζουν. Κι αλήθεια, ποιά η αξία να ανασκαλίζουμε παλιές υποθέσεις και να συζητάμε νέες όταν δεν πολεμάμε το κακό στα ίδια του τα θεμέλια;

Αυτά τα θεμέλια δεν είναι τίποτα άλλο από το πάγιο πρόβλημα που δεν υπάρχει μόνο στον αθλητισμό, αλλά στους περισσότερους τομείς της καθημερινότητάς μας και δεν είναι άλλο από την ανάμειξη του κράτους.

Αν η οικονομική ενίσχυση που δίνεται στους αθλητές και τα σωματεία οδηγεί σε καταστάσεις που καθιστούν ένα άθλημα τόσο επικίνδυνο ώστε να φοβάται κανείς να στείλει το παιδί του, τότε η συζήτηση θα πρέπει να στραφεί προς την κατάργηση των κρατικών αυτών ενισχύσεων.

Ας μη ξεχνάμε άλλωστε ότι από την αρχαιότητα ακόμα η υποστήριξη αθλητών και καλλιτεχνών ήταν ιδιωτική υπόθεση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *