Όλα γίνονται για το καλό μας

Εχθές βγήκε το πολυπόθητο ΦΕΚ που επιτρέπει τη λειτουργία των επαγγελματικών σκαφών κι ήταν αυτή η είδηση μια σταγόνα χαράς για όλους όσους δραστηριοποιούνται στον χώρο.

Ένα κακογραμμένο κείμενο που σε πολλές περιπτώσεις δημιούργησε αμφιβολίες για το τί θέλει να πεί ο ποιητής. ‘Είναι μόνο για τα ημερόπλοια’ σχολίασαν κάποιοι, ‘αναφέρεται στα ιδιωτικά’ είπαν κάποιοι άλλοι.

Κι αν ο γρίφος αυτός λύθηκε κάπου στην παράγραφο 6 όπου αναφέρεται ότι καταργείται η προηγούμενη απόφαση, ένας άλλος γρίφος εξακολουθεί να παραμένει μυστήριο:

Ουδείς εκ των έξι Υπουργών που συνυπογράφουν την απόφαση δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να μάθει τί είναι αυτό για το οποίο νομοθετούν;

Ουδείς εκ των έξι Υπουργών δεν έλαβε feedback όταν την προηγούμενη φορά έγραψαν για 1 1/2 μέτρο απόσταση μεταξύ των επιβαινόντων;

Ένας άνθρωπος σε όλη αυτή τη διαδικασία που ακολουθείται μέχρι την έκδοση ενός ΦΕΚ δεν βρέθηκε να πεί το ευνόητο, ότι δηλαδή κάτι τέτοιο όχι μόνο είναι ανεφάρμοστο, αλλά στην ουσία δεν μπορείς καν να το ελέγξεις, πέραν ίσως ενός ελέγχου από το λιμενικό τη στιγμή που θα πας για τον απόπλου;

Σαν να το βλέπω μπροστά μου:

“Δέκα άτομα είναι οι επιβάτες; Πόσα πόδια είναι το σκάφος; 40; Δεν βγαίνουν οι αποστάσεις. Λυπάμαι, δεν μπορείτε να φύγετε. Ή θα μείνουν πίσω κάποιοι ή θα πρέπει να βρείτε και 2ο σκάφος. Δεν φταίω εγώ, αυτό λέει ο νόμος.”

Στην Ελλάδα έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε να βγαίνουν νόμοι ανεφάρμοστοι, νόμοι τόσο πολύπλοκοι που ό,τι και να κάνεις, στο τέλος παράνομος θα είσαι. Νόμους που σε εμποδίζουν να δουλέψεις. Άλλοι κανόνες το ιδιωτικό, άλλοι το επαγγελματικό, άλλοι το ναυταθλητικό. Ένας ο κοινός παράγοντας: Έχεις σκάφος; Είσαι πλούσιος. Αν όμως έχεις ένα εξοχικό, είσαι ο οικογενειάρχης που θέλει να πάει τα παιδιά διακοπές. Ή θα έχεις σκάφος ολικής ναύλωσης ή θα έχεις ημερόπλοιο. Και τα δύο δεν γίνεται.

Κι έτσι φτάνουμε να ακούμε και να λέμε ‘ο νόμος αυτός δεν εφαρμόστηκε τελικά’. Τότε γιατί υπάρχει;

Υπάρχει για να εξυπηρετεί την αρρωστημένη αντίληψη ότι ένα κράτος μπορεί και πρέπει να λειτουργεί εις βάρος των πολιτών του.

Ο Έλληνας επιχειρηματίας είναι σαν τον σκλάβο που δουλεύει στο χωράφι δεμένος στην αλυσίδα. Δεν μπορεί να φτάσει όλα τα σπαρτά και το κράτος έρχεται να του πάρει τους λιγοστούς καρπούς. Τον κατηγορεί για τη μικρή συγκομιδή, λες και την αλυσίδα την έβαλε κάποιος άλλος.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *