Ας μην αφήσουμε την ιστιοπλοΐα να γεράσει κι άλλο

Πριν δύο-τρία χρόνια είχα βρεθεί σε μία εκδήλωση ενός από τους μεγάλους ομίλους της χώρας. Χαλαρά το απογευματάκι, ένα απεριτίφ σε έναν ωραίο χώρο, ‘θα δω και κανέναν γνωστό να πούμε δυο κουβέντες’, σκέφτηκα.

Κάπου εκεί, λοιπόν, που έχουμε στήσει το πηγαδάκι προσπαθώντας να σπάσουμε την ανία του κλίματος, το βλέμμα μου καρφώνεται στον Πρόεδρο. Καθόταν μόνος σε μία πολυθρόνα στο βάθος της αίθουσας. Είχε το βλέμμα χαμηλά, ίσως και να κοιμόταν, σίγουρα πάντως απέφευγε την ‘οχλαγωγία’. Η κουβέντα στο πηγαδάκι συνέχιζε, αλλά η εικόνα που είχα απέναντί μου επέμενε να αποσπά την προσοχή μου. ‘Παιδιά sorry λίγο, τον παρακολουθώ πόση ώρα τώρα και δεν έχει κουνηθεί καθόλου. Θα πάω να τον σκουντήξω, να δω αν είναι καλά’ είπα στους υπόλοιπους της παρέας με μία ελαφρότητα ομολογουμένως.

Μεγάλος άνθρωπος, ποιός ξέρει και τί υποχρεώσεις θα είχε εκείνη την ημέρα, σε πόσες παρόμοιες εκδηλώσεις θα είχε βρεθεί όλα αυτά τα χρόνια, λογικό κάποια στιγμή να κουράστηκε, να βαρέθηκε βρε αδερφέ.

Κάπως έτσι όμως φαίνεται να είναι σε μεγάλο βαθμό η εικόνα της ιστιοπλοΐας ανοιχτής θαλάσσης. Άνθρωποι μίας ηλικίας που ζουν με την ανάμνηση μίας άλλης εποχής, τότε που το άθλημα ανήκε σε μία ελίτ, τότε που η ίδια η ζωή ήταν εντελώς διαφορετική, με την καθημερινότητα σαφώς πιο απλή στις απαιτήσεις, αποτελούν το μοναδικό ‘τυράκι’ για έναν νέο άνθρωπο που πασχίζει να βρεί λίγο ελεύθερο χρόνο μέσα στο Σαββατοκύριακο να αποφορτιστεί, να περάσει λίγο δημιουργικό χρόνο με τα παιδιά ή τον σύντροφό του, να διασκεδάσει με τους φίλους του.

Λες και ο χρόνος έχει σταματήσει. Δημοσιεύματα και αναμασημένες βιογραφίες, λόγια γεμάτα νοσταλγία για μία εποχή που πολύ απέχει από το τώρα.

Θα μου πείς είναι κακό να μνημονεύεις το παρελθόν; Καθόλου. Αλλά δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό. Άλλα έψαχνε ο 20άρης το ’70, άλλα ψάχνει στο κατώφλι του 2020.

Υπάρχουν άτομα και ομάδες, που με τον δικό τους τρόπο ο καθένας, καταφέρνουν να επικοινωνούν τον ενθουσιασμό τους για το άθλημα. Ας τους αναζητήσουν οι όμιλοι κι ας ακούσουν τί έχουν να τους πουν. Δεν είναι άγνωστοι.

Ε. Μέντη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *